|
Zasady certyfikacji opakowań do materiałów niebezpiecznych
zawarte są w następujących przepisach i dokumentach
prawnych:
ADR
- Umowa europejska
dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych,
sporządzona w Genewie 30 września 1957 r. (Accord europé
en relatif au transport international des marchandises dangereuses).
Umowa ta została ratyfikowana przez Polskę w 1975 r. (Dz.U.
z 1975 Nr 35, poz. 189), a wprowadzona w życie Rozporządzeniem
Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 2.12.1983
r. w sprawie warunków i kontroli przewozu drogowego materiałów
niebezpiecznych.
RID - Regulamin międzynarodowego
przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (Reglement concernant
le transport international ferroviaire des marchandises
dangereuses).
Regulamin ten stanowi aneks I do Przepisów Ujednoliconych
o umowie
międzynarodowego przewozu towarów kolejami (CIM) będących
załącznikiem B do Konwencji o międzynarodowym przewozie
kolejami (COTIF) z dnia 9.05.1980 r.
Konwencja ta była ratyfikowana przez Polskę
Ustawą z dnia 18.10.1984 r. (Dz.U. z 1985 r. 1Nr 34, poz.
15), a rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 6.10.1987
wprowadzona w życie.
IMDG - Międzynarodowe
Przepisy dotyczące transportu morskiego materiałów niebezpiecznych
(International Maritime Dangerous Goods Code). Są to przepisy
Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) obowiązujące
we wszystkich krajach należących do tej organizacji.
IATA-DGR
- Przepisy
dotyczące transportu materiałów niebezpiecznych w międzynarodowym
transporcie lotniczym (IATA Dangerous Goods Regulations).
Przepisy te obowiązują we wszystkich krajach członkowskich
Międzynarodowego Zrzeszenia Transportu Lotniczego - IATA.
Wyżej wymienione przepisy opracowane są
przez międzynarodowych ekspertów z uwzględnieniem specyfiki
danego rodzaju transportu w oparciu o zalecenia ONZ dotyczące
transportu materiałów niebezpiecznych.
Wprowadzone w ostatnim czasie do powyższych
przepisów uzupełnienia zaostrzyły wymagania dotyczące opakowań
transportowych do materiałów niebezpiecznych. Wynika z nich,
że po 1990.04.30 opakowania, które nie uzyskają znaku „UN”
nie mogą być stosowane do pakowania i przewozu materiałów
niebezpiecznych. Wymagania te dotyczą nie tylko opakowań
stosowanych w obrocie międzynarodowym, ale także w przewozach
krajowych materiałów niebezpiecznych transportem drogowym
i kolejowym.
|
